Küba kökenli ritimlerde merkezî bir kalıp bulunur ve bütün diğer katmanlar ona göre yerleşir. Bu kalıp, parçanın zaman düzenini belirler.
Kalıp iki ölçüye yayılır ve iki yönde kullanılabilir; hangi yönün kullanıldığı parçanın karakterini değiştirir. Bir katmanın yanlış yöne göre çalınması, doku içinde hemen duyulan bir uyumsuzluk üretir.
Bu yüzden çalışma kalıbı içselleştirmekle başlar. Kalıp, diğer katmanlar çalınırken de içten takip edilir; çalınmadığı anlarda bile oradadır.
Eşlik katmanları belirli rollere ayrılır. Bir katman sürekli bir nabız taşır, bir diğeri kalıbın boşluklarını doldurur, bir başkası daha uzun aralıklarla vurgular koyar.
Davul ailesinde farklı boy ve akorttaki gövdeler bir arada kullanılır; her biri dokuda ayrı bir bölge kaplar.
El teknikleri bu gelenekte ayrıntılıdır: açık ton, kapalı ton, parmak ucu ve avuç vuruşları ayrı sesler üretir ve kalıplar bu seslerin sırasıyla yazılır.
Tempo bu dağarda esnetilmez; kararlılık dokunun temel gereğidir.
Atölyelerimizde bu dağar el teknikleriyle birlikte çalışılır.