Hint müziği geleneğinde ritim, yazıdan önce sözle aktarılır. Her vuruş türünün bir hecesi vardır ve kalıplar bu hecelerle söylenerek öğretilir.
Bu sözlü sistem, ritmi ezberlenebilir ve aktarılabilir kılar. Bir icracı, çalmadan önce kalıbı söyleyebilir; söyleyemediği bir kalıbı çalması beklenmez.
Zaman yapısı belirli bir çevrim üzerine kurulur. Çevrim, belirli sayıda vuruştan oluşur ve bölümlere ayrılır; her bölümün kendi ağırlığı vardır. İcra, çevrimin başlangıç noktasına dönerek kapanır ve bu dönüş noktası dinleyici için de referanstır.
El teknikleri ayrıntılıdır. İki davulun farklı bölgelerine yapılan vuruşlar ayrı sesler üretir; bu sesler hecelerle adlandırılır ve kalıplar bu adlarla yazılır.
Pes davulda avuç basıncı değiştirilerek sesin yüksekliği kaydırılabilir; bu, çalgıya konuşma benzeri bir hareket katar.
Doğaçlama bu gelenekte merkezî yer tutar; icracı çevrimin sınırları içinde kendi cümlelerini kurar ve başlangıç noktasına zamanında döner.
Bu dağar uzun bir aktarım geleneğine dayanır ve öğrenme büyük ölçüde dinlemeye bağlıdır.
Atölyelerimizde bu geleneğin sözlü yöntemi tanıtılır.