Çağdaş müzikte farklı geleneklerden gelen perküsyon kalıpları sıkça bir arada kullanılır. Bu birleştirmenin işe yaraması, kalıpların kendi mantıklarının korunmasına bağlıdır.
Birinci konu zaman yapısıdır. İki gelenek farklı çevrim uzunluklarına dayanıyorsa, birleştirme ancak ortak bir uzunluk bulunduğunda çalışır. Aksi hâlde katmanlar sürekli kayar.
İkinci konu vurgu yerleridir. Bir kalıbın kuvvetli vuruşu, diğerinin boşluğuna denk geldiğinde doku hareket kazanır; aynı yere denk geldiğinde ise ikisi birbirini bastırır.
Üçüncü konu tınıdır. Farklı geleneklerin çalgıları farklı ses bölgelerinde durur; birleştirmede her bölgeden sınırlı sayıda çalgı seçilir.
Dördüncü konu bağlamdır. Bir kalıbın geldiği gelenekte ne anlama geldiğini bilmek, onu yeni bir bağlamda kullanırken daha bilinçli kararlar vermeyi sağlar.
Beşinci konu sadeleştirmedir. Bir kalıbın tamamı yerine çekirdek ögesini almak, çoğu zaman daha iyi sonuç verir.
Elektronik ögelerle birleştirme de bu alanın parçasıdır; akustik çalgının canlı esnekliği ile elektronik katmanın kararlılığı birbirini tamamlayabilir.
Atölyelerimizde füzyon çalışmaları bu ilkelerle yürütülür.